Stanisław Gębczyński
Biografia
Stanisław Gębczyński urodził się w Sosnowcu 8 marca 1922 roku jako syn Piotra i Marii z d. Kuszewskiej. Z wykształcenia górnik, pracował w kopalni Niwce.
Po II wojnie światowej wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego i zaangażował się w działalność polityczną; ukończył Oficerską Szkołę Polityczną. Od 1951 służył w wojskach lotniczych, a w latach 1957–1964 był sekretarzem Komitetu Partyjnego Lotnictwa Operacyjnego i Wojsk Lotniczych.
Ukończył Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów przy Akademii Sztabu Generalnego w 1965 roku. Od 1966 piastował stanowisko zastępcy komendanta ds. politycznych Centrum Szkolenia Służb Kwatermistrzowskich im. M. Buczka w Poznaniu.
Był działaczem społecznym. Przez 12 lat pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Okręgu ZBOWiDw Poznań, zajmując się wychowaniem młodzieży i przekazywaniem tradycji narodowych, m.in. poprzez spotkania w szkołach i zakładach pracy. Działał w Komitecie Dzielnicowym PZPR Poznań-Grunwald oraz współpracował z Dzielnicową Radą Narodową Poznań-Grunwald, Targami Poznańskimi i Wyższą Szkołą Ekonomiczną.
Organizował czyny społeczne, podczas których żołnierze budowali Park-Pomnik Braterstwa Broni i Przyjaźni Polsko-Radzieckiej na Cytadeli. W Centrum Szkolenia Służb Kwatermistrzowskich założył salę historii i przyczynił się do budowy pomnika patrona Mariana Buczka. Działał także w Prezydium Społecznego Komitetu Budowy pomnika Karola Świerczewskiego w Poznaniu od 1968 roku.
Zajmował się także otwieraniem Fortu VII dla zwiedzających. W 1963 roku w Forcie otwarto Izbę Pamięci Narodowej, która otwierana była 1 listopada (Święto Zmarłych) oraz w kwietniu (Miesiąc Pamięci Narodowej).
Zmarł nagle 15 października 1970 roku i został pochowany na Alei Zasłużonych Cmentarza Junikowskiego w Poznaniu.