Lechosław Fularski
Biografia
Lechosław Fularski urodził się 30 maja 1921 roku w Sosnowcu. Był magistrem inżynierem mechanikiem, projektantem malarni i galwanizerni, krajoznawcą, turystą górskim i historykiem turystyki górskiej; działał także jako działacz turystyczny w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym (PTTK).
Syn Adama Fularskiego, inżyniera odlewnika, i Władysławy z domu Koźlik; żonaty z Bronisławą Wandą z domu Gołębiowską, prawnikiem i działaczką turystyczną; ojciec Tomasza Adama (ur. 1957).
W okresie przedwojennym uczęszczał do prywatnego Gimnazjum Męskiego Aleksandra Zimowskiego w Łodzi oraz do Państwowego Gimnazjum im. S. Żeromskiego w Łodzi. Maturę zdał w 1939 roku w Państwowym Liceum i Gimnazjum im. M. Kopernika. Podczas II wojny światowej był aresztowany w maju 1940 r. w czasie akcji gestapo; osadzony w więzieniu na Radogoszczu, przebywał ok. 10 dni i wywieziono go do obozu Dachau (nr obozowy 11925). Zwolniony w 1941 r.; powrócił do Łodzi.
Po wojnie ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej i uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika (1950).
W latach 1941–1945 pracował jako kreślarz i technik w biurze technologicznym Imass (później ZAE Ema-Elester). Po wojnie w latach 1946–1954 był młodszym, a następnie starszym asystentem w Katedrze Części Maszyn Politechniki Łódzkiej, równocześnie w latach 1949–1950 był nauczycielem w Państwowej Szkole Techniczno-Przemysłowej w Zduńskiej Woli. Od 1950 pracował jako projektant i kierownik w Pracowni Technologicznej i Konstrukcyjnej, później przewodniczący Rady Technologicznej, główny specjalista ds. powłok ochronnych w Biurze Projektów ZPM „Prozamet”. W latach 1965–1970 był zastępcą dyrektora ds. technicznych w Biurze Projektowania Urządzeń Technologicznych „Protech”; w latach 1970–1972 głównym specjalistą ds. powłok malarskich; do 1981 – nadal główny specjalista ds. powłok malarskich w Zakładzie Projektowania i Konstrukcji Galwanizerni i Lakierni w Wieluniu ZUGiL.
Zorganizował i prowadził pierwszą w kraju pracownię projektowania malarni (1950) i galwanizerni (1951) oraz pracowni konstrukcyjnej urządzeń branży powłok ochronnych (1952). Zaprojektował wiele malarni, w tym pierwszą w kraju zmechanizowaną malarnię kabin kierowcy polskiego samochodu Star w FSC w Starachowicach (1951–1952). Koordynował prototypową krajową linię malowania elektroforycznego „Pafal” Świdnica (1972–1973). W latach 1987–1989 kierował pracownią rozwoju techniki w reaktywowanym Protech T.
W latach 1966–1978 organizował sympozja i wystawy poświęcone branży.
Publikował prace z dziedziny powłok malarskich, m.in. rozdziały w Poradniku lakiernika (od 1964), Poradniku warsztatowca mechanika (1964) oraz w pracach o produkcji wyposażenia technologicznego dla modernizacji procesów obróbki powierzchniowej przed malowaniem (1964).
W działalności naukowo-technicznej i społecznej działał także w SIMP i NOT; był rzeczoznawcą SIMP od 1964 r. oraz członkiem rad naukowych i zespołów ds. ochrony metali.
Najpełniej realizował się w turystyce: od 1947 członek PTT; od 1951 członek PTTK i przez lata piastował liczne funkcje, m.in. wiceprezesa i prezesa Oddziału Łódzkiego PTTK, prezesa Zarządu Wojewódzkiego PTTK w Łodzi, członka Zarządu Głównego PTTK oraz prezesa Klubu Turystów Górskich „Kosówka”.
Zmarł 19 sierpnia 2007 w Łodzi i został pochowany na Starym Cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi.