W
Nauka

Wacław Urban

Historyk, profesor nauk humanistycznych

28 czerwca 1930data urodzenia
25 maja 2009data śmierci
żył 78 latdługość życia
Niwcemiejsce urodzenia
5osiągnięć

Biografia

Wacław Urban urodził się 28 czerwca 1930 r. w Niwcu jako syn Jana, inżyniera górnictwa, i Janiny Czarnockiej z szlacheckiej rodziny Czarnockich.

Wykształcenie podstawowe otrzymał w domu, a w czasie wojny uzupełnił je podczas tajnych kompletów w Siennicy. W 1948 roku zdał maturę w liceum matematyczno-przyrodniczym w Dąbrowie Górniczej. Rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w 1952 roku. Rozprawę doktorską pt. Chłopi wobec reformacji w Małopolsce w drugiej połowie XVI wieku obronił w 1957 roku na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ. W 1967 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Studia z dziejów antytrynitaryzmu na ziemiach czeskich i słowackich w XVI i XVII wieku, a praca ta została wyróżniona nagrodą Ministerstwa Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. W 1978 roku otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Początkowo prowadził zajęcia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1970 roku objął stanowisko docenta w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Kielcach, przekształconej następnie w Wyższą Szkołę Pedagogiczną i Akademię Świętokrzyską. Wraz z Zenonem Guldonem zorganizował w WSNS samodzielny Zakład Historii, którego w 1974 roku został kierownikiem. Po przekształceniu w Instytut Historii w 1976 roku pełnił tę funkcję do 1981 roku. W latach 1972–1978 był prorektorem kielckiej uczelni. W 1978 roku objął stanowisko profesora nadzwyczajnego, zaś w 1994 roku – profesora zwyczajnego. W trakcie kariery odbył trzy zagraniczne staże: w Czechosłowacji (1959–1960), na Węgrzech (1967) i w Republice Federalnej Niemiec (1980).

Był uczniem Kazimierza Lepszego. Zajmował się przede wszystkim historią kultury i religii okresu renesansu. Specjalizował się w unitarianizmie czeskim, historii wsi polskiej i dziejach reformacji w środkowo-wschodniej Europie. W ramach wielkonakładowej serii Dzieje Narodu i Państwa Polskiego opublikował Epizod reformacyjny (1988). Łącznie opublikował blisko 600 prac. Był członkiem Kielskiego Towarzystwa Naukowego i Radomskiego Towarzystwa Naukowego. Odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Wybrane publikacje:

  • Poddani szlacheccy w województwie krakowskim w drugiej połowie XVIII wieku i ich opór antyfeudalny, Wrocław 1958
  • Chłopi wobec reformacji w Małopolsce w drugiej połowie XVI w., Kraków 1959
  • Wieś podkrakowska w dobie nowożytnej. Dzieje Bibic w latach 1475–1918, Kielce 1976
  • Epizod reformacyjny, Kraków 1988 (Dzieje Narodu i Państwa Polskiego)
  • Dwa szkice z dziejów reformacji, Kielce 1991

Wykazy/biogramy: Biogram - Biblioteka Jagiellońska, online. Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, t. 4, s. 552. ISNI:0000000121185567, VIAF:4947197, LCCN:n86136415, GND:119309572.

Źródło: artykuł w Wikipedii

Najważniejsze osiągnięcia

  1. Opublikował Epizod reformacyjny (1988) w serii Dzieje Narodu i Państwa Polskiego.
  2. Współpracował z Polskim Słownikiem Biograficznym, zamieścił ok. 50 biogramów.
  3. Łącznie opublikował blisko 600 prac.
  4. Zorganizował i kierował Samodzielnym Zakładem Historii w WSNS Kielce (później Instytut Historii).
  5. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Ciekawostki

?

Trzy zagraniczne staże: Czechosłowacja (1959–1960), Węgry (1967) i RFN (1980).

?

Był uczniem Kazimierza Lepszego.

?

Członek Kielskiego Towarzystwa Naukowego i Radomskiego Towarzystwa Naukowego.

Urodzeni w tym samym czasie

Wszyscy sławni →