Zbigniew Juliusz Babiński
Biografia
Zbigniew Juliusz Babiński urodził się 13 maja 1896 w Sosnowcu. Jako uczeń gimnazjum zbudował w 1912 w Milanówku dwupłatowy szybowiec, a w 1913 drugi dwupłatowy szybowiec, na którym wykonywał krótkie loty.
W listopadzie 1918 wziął udział w akcji rozbrajania Niemców. Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i służył jako porucznik-pilot w I eskadrze wywiadowczej podczas wojny polsko-radzieckiej. Zajmował się m.in. opracowywaniem techniki ataków lotniczych z lotu koszącego przeciw kawalerii radzieckiej. Szczególnie wyróżnił się 14 sierpnia 1920 atakując i rozpraszając baterię artylerii pod Pułtuskiem.
W okresie międzywojennym służył w jednostkach lotniczych we Lwowie, Bydgoszczy, Dęblinie i Warszawie. Od 1921 w 1 pułku lotniczym, później w Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa. 3 maja 1926 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 23. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. W 1937, w związku utworzeniem korpusu oficerów lotnictwa, został zaliczony do grupy technicznej. W marcu 1939 pełnił służbę w 1 pułku lotniczym na stanowisku I oficera nadzoru technicznego parku Bazy Lotniczej.
W 1922 wziął udział w I Krajowym Locie Okrężnym, zajmując 3. miejsce. Jako członek Aeroklubu Warszawskiego aktywnie rozwijał polską turystykę lotniczą. Oblatał samoloty amatorskie D-1 Cykacz (1925) i WZ-XI Kogutek (1927). W 1928 odbył na Kogutku pierwszy turystyczny rajd po Polsce długości ponad 600 km. Samolotem tym brał udział w II Krajowym Konkursie Awionetek w 1928 (9. miejsce) oraz w III konkursie w 1930, z którego jednak został wycofany. Nabył rozbity w 1929, a następnie wyremontowany JD-2 (SP-ACA), którym wykonywał liczne loty turystyczne. Badając możliwości rozwoju lekkiego lotnictwa, lądował tym samolotem w 225 miejscowościach w Polsce (według innych źródeł – 330), których nazwy zostały wypisane na burcie samolotu. W 1936 kupił do celów turystycznych kolejny samolot, RWD-7, używany do 1938. Do dyspozycji następnie oddano prototyp samolotu RWD-16. Do samego tylko 1937 roku Zbigniew Babiński wylądował w ok. 400 przygodnych miejscach w Polsce.
W lipcu 1930 Zbigniew Babiński na samolocie PWS-50 wziął udział w międzynarodowych zawodach Challenge 1930, nie ukończył lotu okrężnego wokół Europy (różne wersje przyczyn: dyskwalifikacja, lot poza konkursem, choroba lub uszkodzenie podwozia).
Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku służył wykonując loty zwiadowcze na samolocie RWD-14 Czapla. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez sowietów w nocy z 17 na 18 września 1939 roku. Był przetrzymywany w Kozielsku. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WPK (b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie otwartego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 1958. Przy zwłokach Zbigniewa Babińskiego zostały odnalezione: karta szczepień, rozkaz wyjazdów, zaświadczenie. Figuruje na liście wywózkowej z 1 kwietnia 1940.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygłomianował pośmiertnie kpt. Zbigniewa Babińskiego na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów.
Jego żoną była Henryka, z którą miał dwóch synów.