Władysław Jasiński
Biografia
Władysław Jasiński urodził się w Sosnowcu w 1904 roku w rodzinie Michała i Joanny z domu Kmera. Po ukończeniu szkoły powszechnej i gimnazjum w Pińczowie wstąpił do Wojska Polskiego w 1920 roku, walcząc na froncie i uczestnicząc w wkroczeniu pułku do Wilna. Po powrocie ukończył maturę w 1924 roku i podjął studia w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. Po studiach odbył przeszkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii, a następnie służbę w 27 pułku artylerii lekkiej we Włodzimierzu Wołyńskim. Powróciwszy do Warszawy, od 1929 do 1933 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1939 walczył w obronie Warszawy jako oficer informacyjny i komendant obrony przeciwlotniczej w rejonie Cytadeli i placu Wilsona. Podczas okupacji działał w ZWZ i AK, był jednym z założycieli konspiracyjnej organizacji na Woli. W listopadzie 1943 został skierowany na Żoliborz, gdzie jako zastępca kpt. Nikity Jurczenkiego-Szlenczaka „Sokoła” współtworzył Wojskową Służbę Ochrony Powstania. Od 1 sierpnia 1944 brał udział w walkach na Żoliborzu, najpierw jako zastępca dowódcy WSOP 1 Rejonu Żoliborz, a następnie jako zastępca dowódcy 206 plutonu Zgrupowania „Żaglowiec”. Jeden z nielicznych oficerów, którzy sprzeciwili się wykonaniu rozkazu opuszczenia Żoliborza, wydanego 1 sierpnia przez ppłk Mieczysława Niedzielskiego „Żywiciela”. Od 2 do 4 sierpnia dowodził licznym oddziałem ochotników, z którymi zdobył obsadzony przez Niemców gmach Państwowego Liceum i Gimnazjum im. księcia Józefa Poniatowskiego przy ul. Lisa Kuli 16 i zajął centralę telefoniczną, tzw. małą PAST-ę przy ul. Felińskiego 39. W czasie powstania był dwukrotnie ranny, 3 października ewakuowany do szpitala w Tworkach, skąd po 10 dniach zbiegł do Pińczowa. Tam ponownie włączył się do konspiracji i został szefem szkoleniowym III batalionu 120 pułku piechoty AK Ziemi Pińczowskiej, wchodzącego w skład krakowskiej 106 Dywizji AK.
Po ujawnieniu się, w kwietniu 1945 został pełnomocnikiem rządu na Ziemie Odzyskane, a następnie starostą powiatu kamieńskiego. W latach 1948–1950 był członkiem Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie z ramienia PSL/ZSL oraz sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego ZSL w Szczecinie. W latach 1951–1970 działał w różnych organizacjach spółdzielczych. Od 1957 r. był członkiem ZBoWiD, od 1980 do 1990 prezesem Środowiska Żołnierzy Armii Krajowej „Żywiciel”.
W hierarchii wojskowej został zweryfikowany do stopnia porucznika w 1946, awansował na kapitana w 1973 i na majora w 1990.
Ordery i odznaczenia wymienione w źródłach obejmują Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych oraz Medal Wojska i inne odznaczenia związane z udziałem w wojnach i Powstaniu Warszawskim.