Władysław Gęborek
Biografia
Władysław Gęborek (ps. „Śmiały”) urodził się 25 maja 1887 w Klimontowie i był polskim górnikiem, działaczem socjalistycznym i związkowym. W młodości pracował w cegielni, a od 1902 w kopalni „Klimontów”. Członek PPS od 1905 roku, brał udział w agitacji i manifestacjach. Został aresztowany w 1907 i zesłany na 3 lata do guberni tobolskiej; po powrocie służył krótko w wojsku na Kaukazie. Później pracował w kopalniach „Kazimierz” i „Juliusz” i był członkiem Związku Strzeleckiego od 1912. W latach 1916–1919 kierował Związkiem Zawodowym Robotników Przemysłu Górniczego w Dąbrowie Górniczej; podczas I wojny światowej był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1918 roku był komendantem Milicji Ludowej PPS w Klimontowie i kierował akcją rozbrajania wojsk okupacyjnych; w Sejmie Ustawodawczym był członkiem Związku Polskich Posłów Socjalistycznych oraz współautorem wniosku o trzecią zmianę w kopalniach, mającą na celu zmniejszenie bezrobocia i zwiększenie wydobycia. Po zakończeniu kadencji wrócił do Klimontowa i ponownie pracował w kopalni; działał w ruchu spółdzielczym i był członkiem Rady Nadzorczej Związku Robotniczych Stowarzyszeń Spółdzielczych. W 1925 wraz z rodziną wyemigrował do Francji, pracował w kopalniach soli potasowych w okolicy Nancy, a po powrocie w 1928 podjął pracę w kopalni „Helena” w Niwce. W latach 1934–1939 był członkiem PPS i Centralnego Związku Górników. Podczas okupacji działał w PPS-WR i był organizerem Gwardii Ludowej WRN w Zagłębiu; od 1945 do 1949 pracował jako górnik w kopalni „Klimontów”, a po przejściu na emeryturę został sołtysem Klimontowa.
Po wojnie odznaczony Krzyżem Niepodległości i Złotym Krzyżem Zasługi (1932).