Witold Frydrych
Biografia
Witold Frydrych urodził się 5 czerwca 1916 w Sosnowcu jako syn Aleksandra i Czesławy z Nowakowskich. W dzieciństwie rodzina przeprowadziła się do Łodzi, a następnie w 1924 do Torunia, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej i Gimnazjum im. M. Kopernika. W 1934 przerwał naukę i pracował jako robotnik.
W 1935 r. wstąpił do Wojska Polskiego, służąc w 4 P.A.L. w Inowrocławiu. Po odbyciu służby pracował jako karykaturzysta w "Słowie Pomorskim" i "Robotniku", kończąc równocześnie egzamin dojrzałości jako ekstern gimnazjum o profilu mat.-przyr. w 1939 r.
W sierpniu 1939 r. został zmobilizowany do 16 P.A.L. w Grudziądzu i podczas bitwy pod Kutnem dostał się do niewoli w Puszczy Kampinoskiej. Przebywał w obozach jenieckich (Krośniewice, Ostrów, Amtitz, Neubrandenburg, Sandbostel, Szlezwik-Holsztyn). W międzyczasie pracował u niemieckiego gospodarza. W 1942 r. jako inwalida wojenny został zwolniony z obozu i powrócił drogą na wpół legalną do kraju. Osiadł w Zakliczynie, lecząc zdrowie. Nawiązał kontakt z miejscowym ruchem oporu. Cały wolny czas poświęcał sztuce – uczył się rysunku i stawiania pierwszych kroków na polu malarstwa.
Po ustaniu działań wojennych w 1945 r. udał się do Krakowa, gdzie podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa, w pracach prof. Hanny Rudzkiej-Cybisowej, ukończone dyplomem w 1948 r. W latach 1948–1952 w miesiącach wakacyjnych przyjeżdżał wraz z Mikołajem Kochanowskim na prywatny plener do Zakliczyna. Na Wybrzeżu mieszkał od 1949 roku. W 1951 roku podjął pracę w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku jako asystent Krystyny Łady-Studnickiej. Od roku 1963 prowadził na tej uczelni Studium Pedagogiczne.
Do 1957 roku uprawiał sztukę przedstawieniową: martwą naturę, pejzaż, sceny rodzajowe. Związany z gdańską PWSSP tworzył w konwencji szkoły sopockiej. Przełom w twórczości nastąpił po 1957 roku, artysta skierował się ku czystej abstrakcji. Miał wystawy indywidualne w Sopocie (1956, 1964), Warszawie (1965) i Krakowie (1966). Po śmierci malarza w 1970 roku zorganizowano wystawę monograficzną w Muzeum Pomorskim (obecnie Muzeum Narodowe w Gdańsku).
W 1964 roku otrzymał Doroczną Nagrodę Artystyczną Okręgu Gdańskiego ZPAP. Wraz z żoną Kazimierą z domu Zając (ur. 20 grudnia 1921 w Zakliczynie, zm. 3 marca 2013 w Gdańsku) spoczywają na cmentarzu parafialnym w Sopocie (sektor C4-8-19).