Stanisław Leonard Hałaczkiewicz
Biografia
Stanisław Leonard Hałaczkiewicz urodził się 21 października 1899 roku w Sosnowcu, w ówczesnym powiecie będzińskim guberni piotrkowskiej. W 1914 ukończył V klasę w Szkole Handlowej w Będzinie. W 1915 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, a w 1916 ukończył kurs instruktorski przy Komendzie V Okręgu POW w Piotrkowie. Po zakończeniu kursu pełnił funkcję instruktora w V Obwodzie POW Radomsko. W 1917 jako ekstern ukończył szkołę handlową w Będzinie.
1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. 15 listopada wyruszył na front z ochotniczą kompanią z Radomska i brał udział w bitwie o Lwów w składzie Grupy Operacyjnej płk. Izydora Modelskiego. W 1919, po powrocie z frontu, wstąpił do tworzonego w Częstochowie 7 Batalionu Strzelców, który później przemianowano na bytomski Pułk Strzelców, 167 pp i 75 pp. W czasie wojny z bolszewikami, jako podporucznik, dowodził 9 kompanią i pełnił funkcję adiutanta I batalionu 167 pp. Podczas walk I batalionu wyróżnił się m.in. 4 lipca pod Ganczarami, 14 lipca pod Trąbami i 23 lipca nad Niemnem, gdzie podczas ostrzału bolszewickich ckm do poszczególnych kompanii rozwoził rozkazy. Odznaczony został za udział w walkach Orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych.
26 marca 1921 został zatwierdzony z dniem 14 stycznia 1921 na stanowisko podporucznika w piechocie. Służył w Wielkopolskiej Szkole Strzelania w Biedrusku od 1 maja do 15 czerwca 1921. Później służył na różnych stanowiskach w III batalionie 75 pp w Wielkich Hajdukach. Przeniesiony 1 października 1922 do II batalionu 11 pp w Szczakowej. Mianowany porucznikiem 1 lutego 1923. W maju 1934 był dowódcą 4 kompanii 11 pp. Później, w tym samym roku, został przeniesiony do Szkoły Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 1 w Koninie. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1935 i 59. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 3 czerwca 1938 został przeniesiony z 66 pp do batalionu KOP „Suwałki” na stanowisko adiutanta batalionu. 30 czerwca przybył do garnizonu Suwałki.
Od 13 października do 18 listopada 1938 przebywał w Szpitalu Obszaru Warownego „Wilno”, a od 12 grudnia 1938 do 17 stycznia 1939 na badaniach i leczeniu w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Przeniesiony rozkazem dowódcy KOP z 10 lutego 1939 do Batalionu KOP „Orany”, jednak do marca pełnił obowiązki likwidatora agend batalionu KOP „Suwałki”. Od 24 marca do 23 lipca 1939 przebywał na urlopie zdrowotnym. 21 kwietnia został przeniesiony do 41 pp w tym samym garnizonie, a w sierpniu do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Zmarł w 1979 roku.