Stanisław Jan Kalabiński

Stanisław Jan Kalabiński urodził się 23 października 1890 w Sosnowcu. Po ukończeniu polskiej szkoły handlowej w Będzinie i maturze studiował w latach 1908–1910 w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie, a następnie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był aktywny w Organizacji Młodzieży Niepodległościowej Zarzewie i iskau­tingu, a w 1912 wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich, w których w 1914 ukończył Szkołę Oficerską w Nowym Sączu.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, w których służył od 1 sierpnia 1914 do 17 lipca 1917. W tym okresie pełnił funkcję dowódcy plutonu, a następnie kompanii 5 pułku piechoty I Brygady. Dwukrotnie był ranny. Po kryzysie przysięgowym internowany był w Beniaminowie, w obozie przebywał od 17 lipca 1917 do marca 1918. W kwietniu 1918 w Polskiej Sile Zbrojnej pełnił funkcję dowódcy kompanii w Szkole Podoficerskiej Inspektoratu Szkolenia Piechoty.

W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i objął stanowisko komendanta Szkoły Podoficerskiej. W kwietniu 1919 przeniesiony do służby liniowej na stanowisko dowódcy batalionu w 3. pułku piechoty Legionów. 10 września 1920 objął dowództwo 24. Pułku Piechoty, którym dowodził do 1930, kończąc jednocześnie kursy dowódcze (1921 i 1922). 16 marca 1927 awansował na pułkownika. W 1930 objął dowództwo Brygady KOP „Grodno” w Grodnie, a w 1936 dowódcę piechoty dywizyjnej 30. Dywizji Piechoty w Kobryniu.

Latem 1939 mianowany dowódcą 55. Dywizji Piechoty (Rezerwowej) i wziął udział w kampanii wrześniowej, walcząc w Grze Operacyjnej „Śląsk” w składzie Armii Kraków. Dowodzona dywizja przeszła szlak bojowy od Mikolowa na Górnym Śląsku po okolice Tomaszowa Lubelskiego; 19 września 1939 w okolicy Ulowa, wraz z grupą ok. 300 żołnierzy, przebiła się przez okrążenie i rozejście rozkazał żołnierzom.

W 1939 roku został aresztowany w Warszawie, a następnie wywieziony do Oflagu IX C Rotenburg an der Fulda. 12 kwietnia 1940 aresztowano go ponownie w związku z podejrzeniami o wymordowanie w dniu 9 września 1939 roku w Stopnicy bezbronnego oddziału i osadzono w KL Buchenwald, gdzie był torturowany. 25 czerwca 1941 przewieziony do więzienia w Radomiu. 15 sierpnia 1941 został skreślony z listy więźniów i zamordowany; egzekucja prawdopodobnie w Firleju. Jego grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.