Marianna Jadwiga Grzywak-Kaczyńska
Biografia
Urodziła się 10 grudnia 1886 roku w Sosnowcu jako Marianna Jadwiga Grzywak-Kaczyńska. Była córką Jana Grzywaka, urzędnika kolejowego, i Ludwiki z Kaczorowskich. Po ukończeniu gimnazjum w Dąbrowie Górniczej w 1904 roku zaangażowała się w działalność oświatową, redagowała pismo «Z Oświatą do Ludu» i założyła dwuklasową szkołę przy fabryce. W 1905 roku uczestniczyła w rewolucji, a w tym samym roku zorganizowała Kursy dla Dorosłych, które w kolejnym roku przekształciły się w oddział Uniwersytetu dla Wszystkich.
W 1910 roku podjęła studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1914 roku wyjechała do Szwajcarii, gdzie studiowała historię i psychologię w Lozannie. Po powrocie w 1916 roku uczyła historii i propedeutykę filozofii w gimnazjum w Dąbrowie Górniczej, które sama ukończyła. 1 września 1919 roku przeniosła się do Zakopanego, gdzie również nauczała w gimnazjum. 1 września 1920 roku rozpoczęła naukę w Państwowym Instytucie Pedagogicznym, studiując pod kierunkiem Józefy Joteyko, jednocześnie wykładając historię i psychologię w Warszawie. Zakończyła studia dyplomem w 1923 roku. W 1925 roku ponownie wyjechała do Szwajcarii, pogłębiała wiedzę psychologiczną w Instytucie J. J. Rousseau i na Uniwersytecie Genewskim pod kierunkiem Édouarda Claparède’a i Jeana Piageta. W 1927 roku uzyskała Certificat d’Études i powróciła do Polski, gdzie została psychologiem szkolnym w Szkole Eksperymentalnej im. Józefy Joteyko w Warszawie.
Ze względu na nowatorskość placówki często wyjeżdżała za granicę celem zapoznania się z formami opieki nad dziećmi w innych krajach. Pod koniec lat dwudziestych pracowała także jako psycholog szkolny w I Gimnazjum Miejskim im. gen. Sowińskiego w Warszawie. Kontynuowała studia, uzyskując w 1935 roku dyplom doktora filozofii pod kierunkiem Édouarda Claparède’a. Brała udział w wielu konferencjach naukowych w całej Europie.
Po wybuchu II wojny światowej na krótki czas przerwała działalność naukową. W 1941 roku wróciła w roli wykładowcy na tajną Szkole Higieny Psychicznej w Zagórzu pod Warszawą, w której uczyła do końca wojny. Po zakończeniu działań wojennych pozostawała w szkole do jej likwidacji w 1952, pełniąc funkcję dziekana. Od 1947 do 1952 roku była równocześnie Kierownikiem Pracowni Psychologii Eksperymentalnej i Charakterologii w Państwowym Instytucie Higieny Psychicznej.
W 1959 roku rozpoczęła pracę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Na początku 1961 roku organizuje Zakład Psychologii Stosowanej KUL, którego kierownikiem pozostaje do końca swej pracy akademickiej. W tym samym roku habilituje się na podstawie rozprawy pt. Rola schematów uogólniających w tworzeniu się pojęć u dzieci. W 1962 roku uzyskuje stanowisko docenta. W 1970 roku zakończyła pracę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, chcąc poświęcić się badaniom naukowym oraz pracy redaktorskiej i społecznej.
W czasie kariery była członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, członkiem Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej i Zdrowia Psychicznego, członkiem Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem, korespondentem Towarzystwa Naukowego KUL, redaktorem naczelnym dwumiesięcznika PTHP «Zagadnienia Wychowawcze w Aspektcie Zdrowia Psychicznego», współredaktorem wydawnictwa «Problemy Psychoterapii Dzieci i Młodzieży», konsultantem naukowym Sekcji Psychoterapii Dzieci i Młodzieży PTHP oraz członkiem komitetu redakcyjnego kwartalnika PTHP «Zdrowie Psychiczne, Zagadnienia Higieny Psychicznej, Psychiatrii i Psychologii Klinicznej».
Życie prywatne: W 1910 roku wyszła za mąż za Mariana Kaczyńskiego, kolegę z czasów studiów w Krakowie.