Marianna Antonina Dmochowska

Urodziła się 10 sierpnia 1903 roku w Sosnowcu jako jedna z siedmiorga dzieci rodziny Dmochowskich. Jej ojciec pracował jako kasjer, a następnie dyrektor w Browarze niedaleko Gwarectwa hr. Renard. Chrzest przyjęła 27 sierpnia 1903 w parafii Zagórze. 10 maja 1913 w parafii Matki Bożej Wniebowziętej przyjęła pierwszą komunię; bierzmowanie nastąpiło 15 sierpnia 1920 w parafii Nowy Sielec. W młodości uczyła się w Żeńskiej Szkole Handlowej, która stała się Żeńskim Państwowym Gimnazjum im. Emilii Plater. Matka Marianny angażowała się w Kole Opieki; Marianna była też drużynową szkolnej drużyny harcerskiej i w maju 1922 uzyskała maturę.

W październiku 1922 roku została przyjęta na Uniwersytet Poznański. Aby sfinansować studia, pracowała jako korepetytorka. 8 grudnia 1922 wstąpiła do Stowarzyszenia Młodzieży Akademickiej Odrodzenie, a 29 kwietnia 1923 do Sodalicji Mariańskiej. W 1924 ukończyła kurs awionautyki w Aeroklubie Akademickim. Gruźlica i leczenie w latach 1925–1927 przedłużyły studia. Dyplom nauczycielski zdobyła po zdaniu egzaminów z rachunku różniczkowego i całkowitego oraz z fizyki; zdała również egzaminy z pedagogiki i wymowy. Jeszcze w 1926 roku podjęła pracę w Zakładzie Wychowawczo-Naukowym prowadzonym przez Siostry Najświętszego Serca Jezusowego w Polskiej Wsi. Trzy lata później zaczęła pracę w Państwowym Gimnazjum w Poznaniu, a od 1928 roku w Pedagogium Akademickim, gdzie zajmowała się dokształcaniem dorosłych.

Od 1928 do 1930 roku studiowała w Wyższej Katolickiej Szkole Społecznej w Poznaniu, by zdobyć wiedzę i doświadczenie do prowadzenia akcji charytatywnych. Praktykę odbywała w latach 1929–1930 w instytucjach opieki w Wiedniu, Paryżu, Brukseli, Fryburgu i Wrocławiu. 1 października 1930 roku była wolontariuszką Wydziału Opiekuńczego w Związku Dobroczynności Caritas w Poznaniu. Organizowała opiekę dla ponad 300 dzieci ze wschodnich kresów, które utraciły rodziców w wyniku wojny z bolszewikami. Marianna zajmowała się kształceniem zawodowym podopiecznych i pełniła funkcję kuratora w Caritasie.

4 kwietnia 1931 r. zmarła matka Marianny, co zmusiło ją do powrotu do Sosnowca. Tam ponownie zaangażowała się w Caritas jako sekretarka na okręg Zagłębia Dąbrowskiego. Udało jej się utworzyć 17 Oddziałów Stowarzyszenia Pań Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. 1 września została poproszona o organizację parafii przy kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu. Później pomagała w tworzeniu kartoteki parafialnej Sosnowca i założeniu Akademii Papieskiej. Dodatkowo prowadziła w gimnazjum bezpłatne zajęcia i brała udział w obchodach 25-lecia szkoły. W 1933 roku złożyła pracę dyplomową z teorii reszt kwadratowych i teorii form kwadratowych, co uprawniało ją do nauczania matematyki i fizyki w szkołach średnich.

We wrześniu 1934 roku wyjechała do Tarnowa, gdzie 1 października objęła funkcję sekretarza generalnego Katolickiego Stowarzyszenia Kobiet. W 1936 roku objęła stanowisko sekretarza diecezji Caritas w Tarnowie, współpracując z księdzem doktorem Karolem Pękala.

We wrześniu 1939 roku w Tarnowie pomagała w organizowaniu punktu żywienia i zakwaterowania dla ponad 7 tysięcy wysiedlonych ludzi. W czasie okupacji pomagała uciekinierom i ich rodzinom; poznała Karolinę Lanckorońską i pomogła w organizowaniu pomocy żywnościowej dla więźniów i przesiedleńców. W połowie stycznia 1945 Dmochowska z upoważnieniem kardynała Adama Sapiehy zorganizowała Krajową Centralę Caritas w Krakowie.

Od sierpnia 1947 była kierownikiem przedstawicielstwa Caritas Gdyni. Aresztowanie przez Urząd Bezpieczeństwa w 1950 i trzymiesięczny pobyt w więzieniu przerwały jej działalność. Po trudnych czasach ze względu na ograniczenia władz w działalności charytatywnej osób świeckich w Kościele, Marianna wstąpiła 1 września 1950 roku do Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny w Dębicy. Tam odbyła apostolat i nowicjat; w tym roku została odznaczona krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice. W 1957 roku wystąpiła ze zgromadzenia, by opiekować się ojcem. Po jego śmierci w 1959 roku pracowała jako katechetka w Radiowie. 1 września 1960 roku rozpoczęła prawie 26-letnią pracę w Zakładzie dla Niewidomych w Laskach koło Warszawy. Na emeryturę przeszła w 1963 roku, ale kontynuowała pracę w Laskach. W Laskach napisała książkę poświęconą życiu i działalności księdza Karola Pękali. 20 grudnia 1985 roku zamieszkała u siostry Krystyny i jej męża w Krakowie. Od sierpnia 1998 zaczęła poważnie chorować; w ostatnich miesiącach życia miała amputowaną lewą nogę. Zmarła na serce 19 maja 2000 roku w szpitalu kolejowym w Krakowie.