Kazimierz Jaklewicz

Podpułkownik dyplomowany obserwator Wojska Polskiego
28.11.1907 07.04.1982 Sosnowcu

Biografia

Urodził się 28 listopada 1907 w Sosnowcu jako syn Józefa i Julii Samin. Ukończył gimnazjum humanistyczne i Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 15 sierpnia 1930 r. prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem z zestawieniem z 181. lokatą w korpusie oficerów piechoty i wcielił do 14 pułku piechoty we Włocławku.

We włocławskim pułku pełnił stanowisko młodszego oficera 2. kompanii KOP. 1 czerwca 1931 został skierowany na 8-miesięczny kurs aplikacyjny obserwatorów balonowych przy 1 batalionie balonowym w Toruniu. 15 kwietnia 1932 przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów aeronautycznych, z jednoczesnym przeniesieniem do 1 batalionu balonowego. 12 marca 1933 został promowany na stopień porucznik ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 46. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. Następnie przeniesiono go do 6 pułku lotniczego we Lwowie. Stał się jednym z pierwszych w Polsce propagatorów użycia spadochronów do celów ratowniczych, w Przeglądzie Lotniczym z lutego 1935 opublikował artykuł poświęcony tej tematyce. W kolejnej publikacji postulował poprawę wyszkolenia obserwatorów balonowych poprzez częstszą zmianę miejsca ich szkolenia.

W marcu 1939 służył w 64 eskadrze liniowej na stanowisku oficera taktycznego. Dorangikapitana awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 41. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa – grupie liniowej.

31 sierpnia 1939 eskadrа została przemianowana na 64 eskadrę bombową wyposażoną w lekkie samoloty bombowe PZL.23 Karaś i wchodzącą w skład VI dywizjonu bombowego lekkiego. W kampanii wrześniowej Jaklewicz dowodził 2 września jednym z ataków na kolumnę pojazdów pancernych na szosie Częstochowa-Kłobuck, doprowadzając do ich rozproszenia i częściowego zniszczenia. 7 września dowodził atakiem na niemieckie kolumny pancerne poruszające się w kierunku Różana. W drodze powrotnej został zaatakowany przez Messerschmitta Bf 109, którego zestrzelił jego strzelec kpr. Stanisław Kondras. 14 września dowodził atakiem ostatnich ośmiu sprawnych Karasi na kolumny pancerne nieprzyjaciela w rejonie Rawy Ruskiej. Tego samego dnia objął dowodzenie nad 65 eskadrą bombową pozbawioną już większości sprzętu. Razem z personelem eskadry 18 września 1939 przekroczył w Kutach granicę polsko-rumuńską.

Z Rumunii przedostał się do Francji, gdzie służył jako referent w Dowództwie Sił Powietrznych Oddziału V Sztabu w Paryżu. Po upadku Francji przedostał się do Anglii, tam otrzymał numer służbowy P-1434 w Polskich Siłach Powietrznych. Został przeszkolony w 18 Jednostce Szkolenia Bojowego (18 OTU) w bazie RAF Bramcote. Od 15 marca 1941 służył jako nawigator w 305 dywizjonie bombowym. W tym samym miesiącu awansowano go do stopnia majora. 19 czerwca po nalocie na Bremę samolot z Jaklewiczem został strącony nad Holandią, koło miejscowości Hoogkarspel. Czterech z sześciu członków załogi uratowało się skacząc na spadochronach, ale wpadli w ręce Niemców i trafili do niewoli. Jaklewicz do wyzwolenia przebywał w obozie jenieckim Stalag Luft III w Żaganiu.

Po wyzwoleniu obozu powrócił do Wielkiej Brytanii. Od 17 września 1945 do 7 kwietnia 1946 był słuchaczem VII Kursu Wyższej Szkoły Lotniczej w Weston-super-Mare. Następnie pełnił funkcję signal leadera w Kwaterze Głównej 1 Grupy RAF. W 1947 wrócił do Polski. Został zdemobilizowany w stopniu podpułkownika i podjął pracę w budownictwie. Zamieszkał w Sopocie. Dekretem Rady Państwa z 19 czerwca 1972 odznaczony został Orderem Virtuti Militari 5 kl.

Jaklewicz, jako najstarszy stopniem wojskowym spośród żyjących wówczas oficerów byłego 6. pułku lotniczego ze Lwowa, doprowadził do wzniesienia Pomnika Lotników Polskich w Oleśnie – na grobie lotników poległych w dniu 2 września 1939. Pomagał też przy powstawaniu tablic pamiątkowych poświęconych lotnikom z Brygady Bombowej. Zmarł nagle w Sopocie w dniu 7 kwietnia 1982 i spoczął na tamtejszym cmentarzu katolickim parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej – Gwiazda Morza (sekcja: B5, rząd: B, grób: 21).

Żoną Kazimierza Jaklewicza była Genowefa z domu Kowal (1912-1983).

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojskowego Virtuti Militari
Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
Medal Lotniczy (dwukrotnie)
Order Virtuti Militari 5. kl. (1972)

Ciekawostki

Miał numer służbowy P-1434 w Polskich Siłach Powietrznych.
Podczas II wojny światowej jego samolot został zestrzelony nad Holandią i trafił do obozu jenieckiego Stalag Luft III w Żaganiu.
Po wojnie mieszkał w Sopocie i aktywnie uczestniczył w upamiętnianiu lotników.

Udostępnij