Henryk Woźniakps.Choromaski

Działacz komunistyczny
03.11.1909 21.09.1944 Klimontowie

Biografia

Urodził się 3 listopada 1909 w Klimontowie. Ukończył 3 klasy szkoły podstawowej, po czym pracował jako robotnik w kopalni „Koszelew”. W 1928 wstąpił do Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, gdzie był sekretarzem komórki i członkiem komitetu dzielnicowego, działał także w związkach zawodowych kopalni. W latach 1931–1932, podczas służby wojskowej, był członkiem Komitetu Garnizonowego Komunistycznej Partii Polski; do partii wstąpił w 1933.

18 listopada 1936 wyemigrował z Polski do Hiszpanii, by walczyć w wojnie domowej. Walczył w Brygadach Międzynarodowych, początkowo jako dowódca plutonu łączności w 35. Dywizji Hiszpańskiej Armii Republikańskiej, a później w polskim batalionie im. Adama Mickiewicza. Walczył w kampanii andaluzyjskiej, a następnie na froncie centralnym (Brunete, Extremadura, Ebro). Dosłużył się stopnia porucznika. Po zakończeniu walk internowano go we Francji.

Po upadku Francji wrócił do Warszawy, gdzie wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i jej sił zbrojnych – Gwardii Ludowej. W marcu/kwietniu 1943 objął stanowisko kierownika „Techniki” (oddział zajmujący się konspiracyjnymi drukarniami i kolportażem prasy) Sztabu Głównego GL PPR. Po wybuchu powstania warszawskiego objął stanowisko szefa Służby Techniczno-Wywiadowczej w Sztabie Głównym Armii Ludowej.

W dniu wybuchu powstania warszawskiego znajdował się na Starym Mieście, gdzie objął dowództwo nad 3. batalionem AL. 27 sierpnia przedostał się kanałami do Żoliborza, kontynuując walkę w tej dzielnicy. 19 września został ciężko ranny podczas walk na ul. Drużbackiej na Marymoncie i zmarł po dwóch dniach.

Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B6-8-27). Pośmiertnie awansowany do stopnia majora oraz odznaczony Krzyżem Grunwaldu i Virtuti Militari. Był patronem ulicy na warszawskim Zaciszu.

Życie prywatne: jego żona Elżbieta, pod pseudonimem „Ela”, była w czasie okupacji członkinią PPR i GL; w powstaniu służyła jako łączniczka w III Batalionie Armii Ludowej kierowanym przez niego.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Dowódca plutonu łączności w 35. Dywizji Hiszpańskiej Armii Republikańskiej (Brygady Międzynarodowe)
Kierownik 'Techniki' Sztabu Głównego GL PPR
Szef Służby Techniczno-Wywiadowczej w sztabie Armii Ludowej
Pośmiertnie awansowany do stopnia majora; odznaczony Virtuti Militari i Krzyżem Grunwaldu
Zginął w Powstaniu Warszawskim; pochowany na Powązkach

Ciekawostki

Walczył w Brygadach Międzynarodowych jako dowódca plutonu łączności w 35. Dywizji Hiszpańskiej Armii Republikańskiej.
Po wojnie domowej powrócił do Polski i związał się z PPR oraz Gwardią Ludową; w 1943 objął kierownictwo Techniki w Sztabie GL PPR.
Zginął podczas Powstania Warszawskiego; pochowany na Powązkach.

Udostępnij