Alicja Dorabialska
Biografia
Alicja Dorabialska urodziła się 14 października 1897 w Sosnowcu w rodzinie urzędnika pocztowego Tomasza i Heleny z Kamińskich. W latach 1908–1913 uczęszczała do Siedmioklasowej Szkoły Handlowej w Sosnowcu, a po przeprowadzce do Warszawy była jedną z założycielek tajnego skautingu w stolicy. W 1914 ukończyła klasę VII i podjęła studia w Towarzystwie Kursów Naukowych w Warszawie, a w latach 1915–1918 kontynuowała naukę w Moskwie na wydziale fizyko-chemicznym Wyższego Kursu Żeńskiego.
W latach 1918–1922 była asystentką profesora Wojciecha Świętosławskiego w Zakładzie Chemii Fizycznej Politechniki Warszawskiej. W 1922 uzyskała na Uniwersytecie Warszawskim tytuł doktora chemii za pracę Badania termochemiczne nad stereoizomerią ketoksymów, napisaną pod kierunkiem prof. Wiktora Lampego. W latach 1925–1926 kontynuowała studia uzupełniające u Marii Skłodowskiej-Curie w Instytucie Radowym w Paryżu. Po powrocie do Warszawy, w 1928 habilitowała się na Politechnice Warszawskiej w dziedzinie chemii fizycznej, a w 1934 r. uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego oraz nominację na kierownika Katedry Chemii Fizycznej Politechniki Lwowskiej. W ten sposób – jako pierwsza kobieta – została profesorem Politechniki Lwowskiej.
W dwudziestoleciu międzywojennym działała społecznie. Była członkinią tajnego „Zet”-u, w czerwcu 1919 została wybrana do Centralizacji „Zet”-u.
W maju 1940 w ramach umowy przesiedleńczej między Niemcami a ZSRR wyjechała ze Lwowa do Warszawy. W okresie okupacji wykładała na tajnych studiach w Warszawie. W 1945 otrzymała nominację na profesora zwyczajnego i jednocześnie objęła Katedrę Chemii Fizycznej na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej. Została również dziekanem Wydziału Chemicznego.
Zajmowała się głównie problematyką ciepła promieniowania radioizotopów, mikrokalorymetrią, przemianami alotropowymi, korozją metali oraz historią chemii. Jej dorobek naukowy obejmuje 128 publikacji – głównie z dziedziny kalorymetrii, radiochemii i chemiluminescencji, w tym 5 opracowań książkowych. W 1968 otrzymała nagrodę „Problemów” za osiągnięcia w popularyzowaniu wiedzy o chemii fizycznej.
W 1972 wydała wspomnienia zatytułowane Jeszcze jedno życie. Nie miała dzieci ani nie wyszła za mąż. Zmarła w 1975 roku, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 107-6-6).